Świętokrzyska Jatka
-
DST
130.00km
-
Aktywność Jazda na rowerze
Sobota, 28 lipca 2018 | dodano: 29.07.2018
Po tym jak odnowiłem kontuzję kolana na początku lipca - na naszym obozie szermierczym, nasz przyjazd na Świętokrzyską Jatkę stanął pod
dużym znakiem zapytania. Jako, że jurajska edycja w październiku 2017
bardzo nam się podobała, (zwłaszcza pod kątem wielu bardzo ładnie
umieszczonych punktów kontrolnych), widmo nie uczestniczenia w
Świętokrzyskiej edycji mocno psuło nam humor.
Postanowiliśmy
jednak spróbować, o ile to będzie możliwe, przejechać te zawody bez
tzw. spiny i ścigania się - na luzie. Plan był prosty, startujemy i
sprawdzamy czy kolano pozwoli mi w ogóle jechać. Nie pozwoli to
zjeżdżamy do bazy, pozwoli to jedziemy ile się da, bez szarżowania. Ktoś
by mógł powiedzieć, że nie jest to zbyt mądre i pewnie miał by rację,
ale sprawa leczenia tej kontuzji ma kilka wątków i... kilka lat, więc to wszystko
naprawdę nie takie proste.
Decyzja zapadła i jedziemy, HA! no ale na czym skoro Król Dart(h)Moor Pierwszy poległ w boju... Tu uwaga, jeśli kogoś interesuje stricte relacja z imprezy, to niech przeskoczy następny rozdział. Tym, którzy zostaną obiecuję srogą pscyhodelę i bardzo, ale to bardzo hermetyczną i niepokojącą opowieść.
Obcy Symbiot czyli "WE ARE VENOM"
Król Dart(h)Moor nie żyje... hordy ciemności wdarły się do - niegdyś - szczęśliwego królestwa, niosąc pożogę i spustoszenie. Mrok spowił krainę, która bez swego władcy nie była w stanie stawić Mu czoła. O ironio... w najkrótszą noc w roku (no prawie - bo Grassor 300 wypadł dosłownie chwilę później), gdy Światło święci tryumf nad Ciemnością, nagle i niespodziewanie odszedł, ukochany przez lud swój, monarcha. To było jak znak, jak sygnał... nie! To było pozwolenie. Demony Ciemności, niemal całkowicie już zapomniane, zbudziły się ze swojego przeklętego snu i ruszyły do ataku. Każdy promyk światła, każdy szept nadziei dławiony był przez "Rozpacz - najstraszniejszy w lęków" (*)
"Ciemność jest szczodra i cierpliwa.
To ona sieje ziarno okrucieństwa w gruncie sprawiedliwości, ona sączy pogardę we współczucie, ona zatruwa miłość drobinami zwątpienia.
Ciemność pozwala sobie na cierpliwość, ponieważ najmniejsza kropla deszczu wystarczy, by ziarna te zaczęły kiełkować.
Cierpliwość ciemności jest nieskończona.
Wcześniej czy później nawet gwiazdy muszą się wypalić." (*)
Decyzja zapadła i jedziemy, HA! no ale na czym skoro Król Dart(h)Moor Pierwszy poległ w boju... Tu uwaga, jeśli kogoś interesuje stricte relacja z imprezy, to niech przeskoczy następny rozdział. Tym, którzy zostaną obiecuję srogą pscyhodelę i bardzo, ale to bardzo hermetyczną i niepokojącą opowieść.
Obcy Symbiot czyli "WE ARE VENOM"
Król Dart(h)Moor nie żyje... hordy ciemności wdarły się do - niegdyś - szczęśliwego królestwa, niosąc pożogę i spustoszenie. Mrok spowił krainę, która bez swego władcy nie była w stanie stawić Mu czoła. O ironio... w najkrótszą noc w roku (no prawie - bo Grassor 300 wypadł dosłownie chwilę później), gdy Światło święci tryumf nad Ciemnością, nagle i niespodziewanie odszedł, ukochany przez lud swój, monarcha. To było jak znak, jak sygnał... nie! To było pozwolenie. Demony Ciemności, niemal całkowicie już zapomniane, zbudziły się ze swojego przeklętego snu i ruszyły do ataku. Każdy promyk światła, każdy szept nadziei dławiony był przez "Rozpacz - najstraszniejszy w lęków" (*)
"Ciemność jest szczodra i cierpliwa.
To ona sieje ziarno okrucieństwa w gruncie sprawiedliwości, ona sączy pogardę we współczucie, ona zatruwa miłość drobinami zwątpienia.
Ciemność pozwala sobie na cierpliwość, ponieważ najmniejsza kropla deszczu wystarczy, by ziarna te zaczęły kiełkować.
Cierpliwość ciemności jest nieskończona.
Wcześniej czy później nawet gwiazdy muszą się wypalić." (*)
Wierny zmarłemu Królowi i Świętemu Krzyżowi szermierz w czerwonej zbroi, ukrywał się przed mackami Rozpaczy
na obrzeżach Królestwa. Mijały dni, ale jego nadzieja gasła, gdyż nic nie
zapowiadało, aby los miał się odwrócić. Mrok stał się niemal
namacalnie gęsty i odciskał niezmazywalne piętno na jego duszy. Ostatkiem sił broniąc się przed pustką, odzierającą go z niemal z reszty człowieczeństwa szermierz w czerwonej zbroi, udał się do
sanktuarium... miejsca, koronacji Króla Dart(h)moora Pierwszego. Chciał
pomodlić o szybką i cichą śmierć, które pozwoliła by Mu po prostu
zamknąć oczy... ciemność za zamkniętymi powiekami, była bardziej znośna
niż ta trawiąca Królestwo. Nie była tak zimna i pusta... niemal przynosiła ukojenie.
Drzwi sanktuarium zaskrzypiały złowieszczo... szermierz w czerwonej zbroi przekroczył próg świętego przybytku i spoczął w ostatniej ławie. Gdy skrył swą utrudzoną twarz w dłoniach, widział już że popełnił błąd. Chwila słabości i Rozpacz uderzyła w Niego niczym wicher, wdzierając się w najgłębsze zakamarki jego duszy:
Drzwi sanktuarium zaskrzypiały złowieszczo... szermierz w czerwonej zbroi przekroczył próg świętego przybytku i spoczął w ostatniej ławie. Gdy skrył swą utrudzoną twarz w dłoniach, widział już że popełnił błąd. Chwila słabości i Rozpacz uderzyła w Niego niczym wicher, wdzierając się w najgłębsze zakamarki jego duszy:
"Way past saving, can't be help
just a Shadow of myself
feel your darkness cascade over me
just a Shadow of myself
feel your darkness cascade over me
make me evil, feed me Hell
I am a Shadow of myself
swallow my soul, take control over me..." (*)
I am a Shadow of myself
swallow my soul, take control over me..." (*)
Walcząc o zachowanie kontroli nad ciałem i umysłem, walcząc z nieczystą chorobą duszy jaką jest smutek... dziękował Niebiosom, że
nikt Go nie widzi w takim stanie. Był przecież sam... a przynajmniej tak Mu się
wydawało.
Pierwszej z kropel, która spadła Mu na ramię nie zauważył. Drugą i trzecią, które chwilę później poszły w jej ślady, już dostrzegł. Szermierz w czerwonej zbroi przesunął palcami po lepkiej mazi, która skapywała z góry. Było w niej coś złowieszczego, coś co go przeraziło, ale i zaintrygowało... to nie była ciecz. To była istota. Obca, myśląca. To był Symbiot! Im więcej kropel pokrywało niegdyś czerwoną zbroję, tworząc na niej coraz większe czarne plamy... tym lepiej słyszał głos, który zdawał się należeć do tej płynnej czerni:
Pierwszej z kropel, która spadła Mu na ramię nie zauważył. Drugą i trzecią, które chwilę później poszły w jej ślady, już dostrzegł. Szermierz w czerwonej zbroi przesunął palcami po lepkiej mazi, która skapywała z góry. Było w niej coś złowieszczego, coś co go przeraziło, ale i zaintrygowało... to nie była ciecz. To była istota. Obca, myśląca. To był Symbiot! Im więcej kropel pokrywało niegdyś czerwoną zbroję, tworząc na niej coraz większe czarne plamy... tym lepiej słyszał głos, który zdawał się należeć do tej płynnej czerni:
"Listen to us... we can help you fight
Let us take you, expand your mind
WE ARE VENOM together, now paths aligned
You and I, we can take vengeance
I know you have anger, now you need presence
I'm the Executioner who carries out the sentence
you can be my vessel... WE ARE VENOM" (*)
Let us take you, expand your mind
WE ARE VENOM together, now paths aligned
You and I, we can take vengeance
I know you have anger, now you need presence
I'm the Executioner who carries out the sentence
you can be my vessel... WE ARE VENOM" (*)
Symbiot szukał nosiciela. Organizmu, z którym mógłby wejść w symbiozę.
Oferował potęgę, o której się nie śniło najstarszym Mędrcom ze Wschodu, a w zamian żądał żywiciela, z którym stworzył by nową istotę... hybrydę człowieka i obcej formy życia.
Czerwień zbroi Szermierza znikała pomału pod czarnym jak noc kostiumem.
Symbiot
kusił kolejnym obietnicami: pomożemy Ci rozszarpać wrogów, odnaleźć
lampiony skryte w lasach, górach i na mokradłach, damy Ci siłę, potrzebną aby
przetrwać najdłuższy wyprawy... tylko nas przyjmij. WE ARE VENOM.
Z
czerwonej zbroi nie pozostało już niemal nic, pokusa była zbyt wielka
aby się jej oprzeć.
Zgadzam się - odrzekł Szermierz odziany w zbroję w kolorze Ciemności...
W skrócie, dla tych co nie ogarniają opowieści (inspirowanej oczywiście postacią VENOM'a ze Spiderman'a): Dartmoor uznał gwarancję, ale nie było opcji wymiany ramy na taki sam model, bo nie był już on dostępny. Dostałem, nową CZARNĄ ramę. Z czerwonej Bestii zostało tylko kilka dodatków. Nie obyło się bez problemów, bo oczywiście nowa rama była pod inną piastę... ale po długiej walce, udało się w końcu złożyć nową, symbiotyczną (czarną!) Bestię :)
![](http://www.bikestats.pl/images/userimages,20180729,244429,245773,orig.jpg)
To tyle. Teraz już jedziemy z relacją:
Świętokrzyskie piekło...
Oj piekło, piekło i paliło. Dzień przed jatką słucham prognozy pogody: nie wychodzić, ukryć się domu, sobota to będzie jeden z najgorętszych dni w roku, słońce będzie napierać jak opętane... Chwilę później czytam wrzucony przez Organizatorów krótki opis trasy: "Teren pagórkowaty, w większości odkryty, krajobraz rolniczy, głównie ścieżki polne... lasy 10%"
Zgadzam się - odrzekł Szermierz odziany w zbroję w kolorze Ciemności...
W skrócie, dla tych co nie ogarniają opowieści (inspirowanej oczywiście postacią VENOM'a ze Spiderman'a): Dartmoor uznał gwarancję, ale nie było opcji wymiany ramy na taki sam model, bo nie był już on dostępny. Dostałem, nową CZARNĄ ramę. Z czerwonej Bestii zostało tylko kilka dodatków. Nie obyło się bez problemów, bo oczywiście nowa rama była pod inną piastę... ale po długiej walce, udało się w końcu złożyć nową, symbiotyczną (czarną!) Bestię :)
![](http://www.bikestats.pl/images/userimages,20180729,244429,245773,orig.jpg)
To tyle. Teraz już jedziemy z relacją:
Świętokrzyskie piekło...
Oj piekło, piekło i paliło. Dzień przed jatką słucham prognozy pogody: nie wychodzić, ukryć się domu, sobota to będzie jeden z najgorętszych dni w roku, słońce będzie napierać jak opętane... Chwilę później czytam wrzucony przez Organizatorów krótki opis trasy: "Teren pagórkowaty, w większości odkryty, krajobraz rolniczy, głównie ścieżki polne... lasy 10%"
K*** zginiemy. Po prostu zginiemy, "spaleni słońcem" (*)
Kocham
lasy, a takowych po prostu nie będzie. Będą pola, czyli albo będą nas gonić
wściekłe rolniki w kosą, bo im Szkodnik wejdzie w szkodę, albo nasze
truchła wyschną na wiór, gdzieś pośrodku zbóż. Zapowiada się gorąca
impreza...
Gdy docieramy do bazy i kierujemy się na
odprawę (o 8:30) temperatura już jest masakra. "Obezwładniające gorąco.
Wysysa ostanie zapasy mojej siły. Ale nie palę się. Piętnaście warstw
nomexu i maska chronią mnie przed najgorszym. Lecz gorąco dosięga mnie.
Kradnie moją energię. Nie mam żadnej w zapasie..." (*)
No
dobra, tak naprawdę jedna warstwa lycry (spodnie rowerowe) i kask a nie maska, no i
oczywiście blocker 50-tka. Niemniej ale ten fragment o energii jest prawdziwy. W
taką pogodę ja po prostu umieram, poza tym na rowerze byliśmy ostatnio
ponad miesiąc temu - na Grassorze. Od odnowienia kontuzji nie byłem w
stanie nawet do pracy rowerem dojeżdżać, więc nasz kondycja pozostawia
wiele do życzenia. Cały dzień będzie naprawdę ostro
grzało, nawet o 18:00 jak nas słońce dopadnie (spoiler alert) w polu
kukurydzy, to niemal zostaniemy tam... spopieleni.
![](http://www.bikestats.pl/images/userimages,20180729,244431,245768,orig.jpg)
![](http://www.bikestats.pl/images/userimages,20180729,244432,245770,orig.jpg)
![](http://www.bikestats.pl/images/userimages,20180729,244433,245772,orig.jpg)
Słoma Ci z amortyzatora wystaje... czyli nie ma to jak kosa z rana :)
Ruszamy. Zgodnie z planem, pomału i testowo. Będziemy starać się trzymać asfaltów, bo wtedy najmniej obciążam nogę (nie trzeba mocno kręcić). Na razie jest OK, więc ruszamy na południe po 3 pierwsze punkty. No i już na drugim spotykamy się z nieogarniętym... jest ponad 30 stopni upału, ale błoto nie wysycha nigdy. Już na drugim punkcie utykamy w naszym ulubionym typie błota, który zapycha wszystko tak, że koła przestają się kręcić. Zaraz jeszcze trochę zboża i chwilę później nie jestem w stanie ruszyć roweru ani w przód ani w tył. Masakra...
Nowy rower, miał mieć sesję zdjęciową na pierwszych (ładnych) punktach, a już jest cały umorusany w błocie. No co jest, Symbiot? Miałeś cisnąć a już Cię błoto zadławiło? DO PRZODU... udrożniamy patykami miejsca newralgicznie (w rowerze, Pacany!! w rowerze!) i jedziemy dalej.
![](http://www.bikestats.pl/images/userimages,20180729,244431,245768,orig.jpg)
![](http://www.bikestats.pl/images/userimages,20180729,244432,245770,orig.jpg)
![](http://www.bikestats.pl/images/userimages,20180729,244433,245772,orig.jpg)
Słoma Ci z amortyzatora wystaje... czyli nie ma to jak kosa z rana :)
Ruszamy. Zgodnie z planem, pomału i testowo. Będziemy starać się trzymać asfaltów, bo wtedy najmniej obciążam nogę (nie trzeba mocno kręcić). Na razie jest OK, więc ruszamy na południe po 3 pierwsze punkty. No i już na drugim spotykamy się z nieogarniętym... jest ponad 30 stopni upału, ale błoto nie wysycha nigdy. Już na drugim punkcie utykamy w naszym ulubionym typie błota, który zapycha wszystko tak, że koła przestają się kręcić. Zaraz jeszcze trochę zboża i chwilę później nie jestem w stanie ruszyć roweru ani w przód ani w tył. Masakra...
Nowy rower, miał mieć sesję zdjęciową na pierwszych (ładnych) punktach, a już jest cały umorusany w błocie. No co jest, Symbiot? Miałeś cisnąć a już Cię błoto zadławiło? DO PRZODU... udrożniamy patykami miejsca newralgicznie (w rowerze, Pacany!! w rowerze!) i jedziemy dalej.
W
Szkodniku obudził się wojownik i... pojawia się między nami mała kosa.
Mówię Basi, że jak chce się ścigać o wynik, to żeby jechała, a ja sobie
pojadę w własnym tempie. Basia nie chce mnie jednak zostawiać, co jest
bardzo miłe, ale musi się w takim razie dostosować do - o wiele -
wolniejszego tempa niż zawsze. Wyjdzie to śmiesznie, bo wiedząc że nie
powinna mnie podczas jazdy popędzać, będzie mnie popędzać wszędzie
indziej: szybciej przekładaj mapę, szybciej podbijaj kartę :)
Po pewnym czasie pogodzi się jednak z tym, że my dzisiaj rekreacyjnie i z kosą, to będą nas gonić już tylko lokalni rolnicy, że Im jeździmy po polach.
![](http://www.bikestats.pl/images/userimages,20180730,244434,245774,orig.jpg)
Szkodnik rzeczno-wąwozowy
Normalnie jest tak, że na punkty podchodzimy razem, ale dzisiaj jak trzeba włazić do wąwozów czy podchodzić w trudniejsze (strome) miejsca, Szkodnik musi iść sam. Wiem, że dzisiaj jestem pod ochroną, ale kurcze w sumie to wygodne, stać i patrzeć jak Szkodnik dyma wąwozem po lampion, a ja z góry pokazuję "trochę w lewo, trochę w lewo" (NIE BIJ !!! - mówiłem, że jestem pod ochroną)
Podobnie jest ze strumieniami, jeśli nie da się go normalnie przekroczyć, ale trzeba naprawdę daleko skakać. Dziś tylko Basia ma dziś uprawnienia do prac rzecznych :)
Po pewnym czasie pogodzi się jednak z tym, że my dzisiaj rekreacyjnie i z kosą, to będą nas gonić już tylko lokalni rolnicy, że Im jeździmy po polach.
![](http://www.bikestats.pl/images/userimages,20180730,244434,245774,orig.jpg)
Szkodnik rzeczno-wąwozowy
Normalnie jest tak, że na punkty podchodzimy razem, ale dzisiaj jak trzeba włazić do wąwozów czy podchodzić w trudniejsze (strome) miejsca, Szkodnik musi iść sam. Wiem, że dzisiaj jestem pod ochroną, ale kurcze w sumie to wygodne, stać i patrzeć jak Szkodnik dyma wąwozem po lampion, a ja z góry pokazuję "trochę w lewo, trochę w lewo" (NIE BIJ !!! - mówiłem, że jestem pod ochroną)
Podobnie jest ze strumieniami, jeśli nie da się go normalnie przekroczyć, ale trzeba naprawdę daleko skakać. Dziś tylko Basia ma dziś uprawnienia do prac rzecznych :)
Zaraz za
pierwszym punktem żywieniowym spotykamy Kamilę i Filipa, którzy walczą z
trasą pieszą 50 km. Nie wyobrażam sobie... na rowerze jest jeszcze jakiś
"przewiew" jak się jedzie, ale iść w takim upale szutrem czy asfaltem to
makabra.
Spotkamy Ich później raz jeszcze, w dalszej
części trasy. Będą wyglądać jakby przeszli ponad 30 km w słońcu po
otwartej przestrzeni :)
![](http://www.bikestats.pl/images/userimages,20180730,244435,245776,orig.jpg)
![](http://www.bikestats.pl/images/userimages,20180730,244436,245778,orig.jpg)
Złapać stowarzysza na rajdzie, na którym nie ma stowarzyszy. A niby to ELITA :D :D :D
To jest wyczyn i to hahah... NIE NASZ. Walimy jakąś ścieżką, oczywiście w słońcu i upale. Lampion ma wisieć we wnęce, w ścianie wąwozu. Nasz ścieżka zanika, zaczynają się krzaczory. Przedzieramy się dalej i nagle wypada na nas jeden z piechurów i mówi, że to tutaj. Podchodzimy we wskazane miejsce i rzeczywiście jest tutaj lampion... ale jest to bardziej szczyt górki, niż wnęka w wąwozie. Nie zastanawiamy się długo i idziemy szukać naszego lampionu. Co ciekawe, część z elity która tutaj już dzisiaj przeleciała, zebrała ten punkt i poleciała dalej. Może i jeżdżą szybko i ostro, ale dzisiaj to Im trochę nie poszło :)![](http://www.bikestats.pl/images/userimages,20180730,244439,245784,orig.jpg)
O jeden most za... mało, czyli więcej się dzisiaj NIDA
Na naszej mapie mamy zaznaczone są 2 mosty na Nidzie. Są one bardzo blisko siebie, a potem nie ma nic, gdzie dało by się przekroczyć rzekę. Definiuje to wariant przejazdu, tak że trzeba wrócić do raz przekroczonego mostu. Sprawia to, że przy dzisiejszym tempie przejazdu musimy odpuścić kilka punktów, po tamtej stronie rzeki. Łapiemy zatem tylko dwa takie punkty, w tym jeden żywieniowy - takich punktów się nie odpuszcza, jeśli tylko jest cień szansy by je złapać. Potem jednak musimy już zacząć wracać na bazę, bo czas goni nas nieubłaganie.
![](http://www.bikestats.pl/images/userimages,20180730,244435,245776,orig.jpg)
![](http://www.bikestats.pl/images/userimages,20180730,244436,245778,orig.jpg)
Złapać stowarzysza na rajdzie, na którym nie ma stowarzyszy. A niby to ELITA :D :D :D
To jest wyczyn i to hahah... NIE NASZ. Walimy jakąś ścieżką, oczywiście w słońcu i upale. Lampion ma wisieć we wnęce, w ścianie wąwozu. Nasz ścieżka zanika, zaczynają się krzaczory. Przedzieramy się dalej i nagle wypada na nas jeden z piechurów i mówi, że to tutaj. Podchodzimy we wskazane miejsce i rzeczywiście jest tutaj lampion... ale jest to bardziej szczyt górki, niż wnęka w wąwozie. Nie zastanawiamy się długo i idziemy szukać naszego lampionu. Co ciekawe, część z elity która tutaj już dzisiaj przeleciała, zebrała ten punkt i poleciała dalej. Może i jeżdżą szybko i ostro, ale dzisiaj to Im trochę nie poszło :)
Śmiać mi się chce z tych poczciwych Pacanów, bo wtopili dziś... bardziej niż my nasze opony w rozgrzany w asfalt.
A
co do samych Pacanów, to niedawno większość z Nich jechała rajd Wisła 1200 km, czyli od Baraniej Góry (źródła Wisły), aż po jej ujście (Wisły, nie Baraniej Góry, Baranie Łby!).
Abstrahując, że przejechali to całe w limicie, a niektórzy to nawet w
czasie po prostu niemożliwym, to miałem w robocie fajną akcję. Ktoś
wkleił w maila "grupy rowerowej" informację, że właśnie trwa taki rajd i
komentarz postaci "patrzcie jaki dystans, jakie wyzwanie, to muszą być
komandosi, herosi, terminatory lub olimpijczycy". Nie, to był Jarek,
Zbigniew, Grzesiek, Daniel - bez kitu, znamy około 3/4 uczestników.
Znamy bo razem z Nimi gonimy za lampionami po lasach... lub jak dzisiaj,
po polach spalonych słońcem...
![](http://www.bikestats.pl/images/userimages,20180730,244437,245780,orig.jpg)
Dzieci kukurydzy...
Pamiętacie ten horror? Część trzecia miała podtytuł "Miejscowy żniwiarz", a część piąta "Pola grozy". W sumie to nie wiem, co pasuje do nas dziś bardziej, bo horror to przeżyliśmy na pewno. Naszym planem było przejechać polną ścieżką około 2 km - objazd pola kosztowałby nas bardzo dużo czasu, bo nie-polem naprawdę sporo kilometrów trzeba by nadrobić. Ruszamy zatem ścieżką, która wyłożona jest betonowymi płytami. Trochę baliśmy się, że ścieżka może być nieprzejezdna, a tutaj klasa - płyty. Chwilę później jednak płyty się kończą, acz ścieżka biegnie dalej... tylko po to aby zniknąć w polach. Teraz idziemy na dziko, przez cały świętokrzyski przegląd upraw: tytoń, ziemniaki, cebula(!), różne zboża i nagle pach kukurydza. Jak przez wszystkie poprzednie uprawy prowadziła - wątpliwej jakości, ale jednak - ścieżka, to przez kukurydzę nie ma nic. Zarosło wszystko. Przedrzeć się przez to z rowerem, to jest tragedia. Tracimy tam w cholerę czasu walcząc, aby się wyrwać z tej kukurydzianej pułapki. Rower utyka przy każdym kroku, niesamowicie trudno jest go wyrwać z pędów, które łapią się właściwie wszystkich wystających elementów - wykańcza nas to. Gdy w końcu dotrzemy do drogi, jesteśmy tak styrani, że ciężko nam złapać oddech. Do tego spoceni, ubrudzeni zbożem, pyłem, kukurydzą... mam ochotę zerwać z siebie skórę i drapać ją piłą, tak wszystko swędzi. Sami popatrzcie jak to wyglądało:
![](http://www.bikestats.pl/images/userimages,20180730,244438,245782,orig.jpg)
![](http://www.bikestats.pl/images/userimages,20180730,244437,245780,orig.jpg)
Dzieci kukurydzy...
Pamiętacie ten horror? Część trzecia miała podtytuł "Miejscowy żniwiarz", a część piąta "Pola grozy". W sumie to nie wiem, co pasuje do nas dziś bardziej, bo horror to przeżyliśmy na pewno. Naszym planem było przejechać polną ścieżką około 2 km - objazd pola kosztowałby nas bardzo dużo czasu, bo nie-polem naprawdę sporo kilometrów trzeba by nadrobić. Ruszamy zatem ścieżką, która wyłożona jest betonowymi płytami. Trochę baliśmy się, że ścieżka może być nieprzejezdna, a tutaj klasa - płyty. Chwilę później jednak płyty się kończą, acz ścieżka biegnie dalej... tylko po to aby zniknąć w polach. Teraz idziemy na dziko, przez cały świętokrzyski przegląd upraw: tytoń, ziemniaki, cebula(!), różne zboża i nagle pach kukurydza. Jak przez wszystkie poprzednie uprawy prowadziła - wątpliwej jakości, ale jednak - ścieżka, to przez kukurydzę nie ma nic. Zarosło wszystko. Przedrzeć się przez to z rowerem, to jest tragedia. Tracimy tam w cholerę czasu walcząc, aby się wyrwać z tej kukurydzianej pułapki. Rower utyka przy każdym kroku, niesamowicie trudno jest go wyrwać z pędów, które łapią się właściwie wszystkich wystających elementów - wykańcza nas to. Gdy w końcu dotrzemy do drogi, jesteśmy tak styrani, że ciężko nam złapać oddech. Do tego spoceni, ubrudzeni zbożem, pyłem, kukurydzą... mam ochotę zerwać z siebie skórę i drapać ją piłą, tak wszystko swędzi. Sami popatrzcie jak to wyglądało:
![](http://www.bikestats.pl/images/userimages,20180730,244438,245782,orig.jpg)
![](http://www.bikestats.pl/images/userimages,20180730,244439,245784,orig.jpg)
O jeden most za... mało, czyli więcej się dzisiaj NIDA
Na naszej mapie mamy zaznaczone są 2 mosty na Nidzie. Są one bardzo blisko siebie, a potem nie ma nic, gdzie dało by się przekroczyć rzekę. Definiuje to wariant przejazdu, tak że trzeba wrócić do raz przekroczonego mostu. Sprawia to, że przy dzisiejszym tempie przejazdu musimy odpuścić kilka punktów, po tamtej stronie rzeki. Łapiemy zatem tylko dwa takie punkty, w tym jeden żywieniowy - takich punktów się nie odpuszcza, jeśli tylko jest cień szansy by je złapać. Potem jednak musimy już zacząć wracać na bazę, bo czas goni nas nieubłaganie.
Ostatnie
punkty Jatki trochę nam jeszcze dowalą, bo najpierw trafimy na sforę
burków, które chcą rozszarpać nas tu i teraz, potem wpakujemy się w róże
i inne kolczaste przyjemności, które potną nas naprawdę obficie, a na
koniec klasyk - las z którego nie ma wyjścia, bo każda droga kończyć się
domem i ogrodzeniem... tak że drogę widać, ale nie ma jak do niej
dojechać.
Finalnie dotrzemy do bazy z wynikiem 20 na 25 punktów.
![](http://www.bikestats.pl/images/userimages,20180730,244440,245777,orig.jpg)
![](http://www.bikestats.pl/images/userimages,20180730,244441,245779,orig.jpg)
![](http://www.bikestats.pl/images/userimages,20180730,244443,245783,orig.jpg)
![](http://www.bikestats.pl/images/userimages,20180730,244444,245785,orig.jpg)
Co tu się właściwe wydarzyło?... czyli "ideał sięgnął bruku"
Finalnie dotrzemy do bazy z wynikiem 20 na 25 punktów.
![](http://www.bikestats.pl/images/userimages,20180730,244440,245777,orig.jpg)
![](http://www.bikestats.pl/images/userimages,20180730,244441,245779,orig.jpg)
![](http://www.bikestats.pl/images/userimages,20180730,244443,245783,orig.jpg)
![](http://www.bikestats.pl/images/userimages,20180730,244444,245785,orig.jpg)
Co tu się właściwe wydarzyło?... czyli "ideał sięgnął bruku"
Na
mecie witamy się z tymi, którzy od dawna już w bazie. Dostajemy
pamiątkowe medale za uczestnictwo, a ja - pierwsze co z nim robię - to
upuszczam. Rozpada się on na tysiąc kawałków... roztrzaskał jak nasze
marzenia o rzeczywistość :)
Zacieram wszystkie możliwe ślady, aby mój ortopeda się nie dowiedział, że tu byłem... a tak serio, to nie zauważyłem, że położyłem go na plecaku. Potem plecak zarzuciłem na plecy, resztę sobie dopowiedzcie.
Co ciekawe, tak bardzo nie pamiętałem że medal leży na plecaku, że jak coś walnęło na ziemię, to się zastanawiałem co to mogło być. Wyszła śmieszna sytuacja, bo jedna z Zawodniczek zaczęła zbierać kawałki medalu z ziemi... myślę: kurcze, zahaczyłem ją plecakiem? Wytrąciłem jej medal z ręki? Głupio by było... zbieram się by powiedzieć przepraszam, a ta wręcza mi kawałki medalu i mówi, że szkoda trochę, że nie będę miał pamiątki bo to mój. No jaja...
Niemniej czekają nas większe jaja, bo właśnie ogłaszają, że ... BASIA WYGRAŁA JATKĘ w kategorii kobiet. Co???
O co chodzi... przecież było trochę zawodniczek i to naprawdę dobrych. Co się dzisiaj stało to ja nie wiem... czy wykończył ludzi upał, czy coś innego. Naprawdę nie wiem. Cieszyć się cieszymy - to jasne, ale traktujemy ten wynik jako naprawdę przypadek. Więcej szczęścia niż rozumu - ten rozdział miał mieć nawet tytuł "Wynik KALEKI od ideału", ale los chciał inaczej :)
CYTATY:
1. Mortal Kombat (film) Rayden do Liu Kanga, o wyzwaniu na pojedynek Shang Tsunga
Zacieram wszystkie możliwe ślady, aby mój ortopeda się nie dowiedział, że tu byłem... a tak serio, to nie zauważyłem, że położyłem go na plecaku. Potem plecak zarzuciłem na plecy, resztę sobie dopowiedzcie.
Co ciekawe, tak bardzo nie pamiętałem że medal leży na plecaku, że jak coś walnęło na ziemię, to się zastanawiałem co to mogło być. Wyszła śmieszna sytuacja, bo jedna z Zawodniczek zaczęła zbierać kawałki medalu z ziemi... myślę: kurcze, zahaczyłem ją plecakiem? Wytrąciłem jej medal z ręki? Głupio by było... zbieram się by powiedzieć przepraszam, a ta wręcza mi kawałki medalu i mówi, że szkoda trochę, że nie będę miał pamiątki bo to mój. No jaja...
Niemniej czekają nas większe jaja, bo właśnie ogłaszają, że ... BASIA WYGRAŁA JATKĘ w kategorii kobiet. Co???
O co chodzi... przecież było trochę zawodniczek i to naprawdę dobrych. Co się dzisiaj stało to ja nie wiem... czy wykończył ludzi upał, czy coś innego. Naprawdę nie wiem. Cieszyć się cieszymy - to jasne, ale traktujemy ten wynik jako naprawdę przypadek. Więcej szczęścia niż rozumu - ten rozdział miał mieć nawet tytuł "Wynik KALEKI od ideału", ale los chciał inaczej :)
CYTATY:
1. Mortal Kombat (film) Rayden do Liu Kanga, o wyzwaniu na pojedynek Shang Tsunga
2. "Gwiezdne Wojny: Zemsta Sith'ów" (książka) - niesamowicie uzupełniająca film i pełna fantastycznych cytatów.
3. JT Music "Resident Evil Rap" - ryje psychę
4. "We are VENOM" - nawet bardziej ryje psychę
3. JT Music "Resident Evil Rap" - ryje psychę
4. "We are VENOM" - nawet bardziej ryje psychę
5. Tytuł rosyjskiej klasyki filmowej. Stalin nazywany był Słońcem Narodu, a naród został tym słońcem spalony...
6. Komiks "Batman: Knightfall" jedna z części,
7. Cyprian Kamil Norwid, wiersz "Fortepian Chopin'a"
7. Cyprian Kamil Norwid, wiersz "Fortepian Chopin'a"
Kategoria Rajd, SFA
komentarze
mavic | 20:13 piątek, 14 września 2018 | linkuj
Nie wiem dlaczego tak mało komentarzy :P
A tu tak świetny wynik i opis **
Może część z osób czytających stwierdza że to jest trudniejsze niż przejechanie takiego rajdu :P
Mi się podobają takie klimatyczne opisy i porównania. Na pewno się wyróżnia spośród większości.
Komentuj
A tu tak świetny wynik i opis **
Może część z osób czytających stwierdza że to jest trudniejsze niż przejechanie takiego rajdu :P
Mi się podobają takie klimatyczne opisy i porównania. Na pewno się wyróżnia spośród większości.